دکتر فریدون جواهری دارای دکترا در رشتهٔ زراعت هستند. ایشان به مدت ۲۷ سال در آفریقا اقامت داشتند. در دوران اقامت خود در آفریقا، به عنوان عضو هیئت معاونت و سپس به عنوان مشاور قاره‌ای به جامعهٔ بهائی خدمت نمودند. ایشان در زامبیا به مدت ده سال به عنوان مشاور فنی ارشد سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد، یکی از نهادهای سازمان ملل متحد، خدمت کردند. دکتر جواهری به همراه همسرشان، ویدا، در شماری از پروژه‌های اجتماعی و اقتصادی نیز به خدمت پرداختند. دکتر جواهری از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۳ به عنوان عضو دارالتبلیغ بین‌المللی و از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۸ به عنوان عضو بیت‌العدل اعظم خدمت نمودند.

Dr Firaydoun Javaheri holds a doctorate in agronomy. They lived in Africa for 27 years. While in Africa, he served the Bahá’í community as an Auxiliary Board member and, then, Continental Counsellor. While in Zambia, he worked as chief technical advisor for the Food and Agricultural Organization (an agency of the United Nations) for ten years. Together with his wife Vida, they served in a number of social and economic projects. Dr. Javaheri served as a member of the International Teaching Centre from 1998 to 2003, and of the Universal House of Justice from 2003 to 2018.

The Arts of Living

The Context

If humanity was created to pursue an ever-advancing civilization, the Art of Living can be a powerful instrument for promoting that civilization. What, then, are the fundamentals of that art — fundamentals that would generate sustained hope as a constructive force in our individual and collective life? Before such a discussion, we need a clear context for what we mean by “art” and what we mean by “hope.” These are reviewed in this talk.

زمینه: هنر چیست و امید چیست

اگر هدف از خلقت نوع بشر استقرار یک مدنیت دائم الترقی در جهان است، هنر زندگی میتواند وسیله ای موثر و قوی برای بسط و توسعه آن باشد. پس اصول بنیادین آن هنر چیست؟ – اصولی امیدآفرین که نقش سازنده ای در زندگی فردی و گروهی ما ایفا میکند. قبل بحث در این مورد، باید در قالب زمینه سازی روشن کنیم که “هنر” چیست و منظور ما از “امید” چیست. این نکات در نطق امروز بررسی خواهد شد.

Art of Living and Inspiring Hope

If “art” is a skillful and deliberate way of shaping something—including an experience—to create a specific effect, then “Art of Living” is a thoughtful and conscious way of shaping one’s entire existence toward beauty, truth, and selfless service. Just as a painter shapes color or a composer shapes sound to create a masterpiece, individuals can intentionally construct their life. This is a crucial art, especially given that human reality is dual; A life can be lived either on the material or the spiritual side—lost in the dazzling illusions of a life of passion, or elevated by transcending the material world. What are the features of a life shaped toward beauty, truth, and selfless service? And how and why does such a life inspire hope?

اگر “هنر” روشی ماهرانه و عامدانه برای شکل دادن به چیزی — از جمله یک تجربه — جهت خلق اثری خاص میباشد، پس “هنر زیستن” روشی متفکرانه و آگاهانه برای شکل دادن به تمامیت هستی خویش به سوی زیبایی، حقیقت جوئی و خدمت بی‌منت است.

همان‌طور که برای خلق یک شاهکار نقاشی رنگ‌ها را شکل می‌دهد و یا آهنگسازی صداها را می‌آراید، افراد نیز می‌توانند به روشی آگاهانه زندگی خود را بسازند. این هنر مهمی است زیرا با توجه به اینکه انسان واقعیتِی دوگانه دارد، زندگی می‌تواند هم در بعد مادی و هم در بعد معنوی سپری شود — گم‌شده در اوهام خیره‌کننده یک زندگی پر از هوس و یا متعالی‌ با فراروی از جهان مادی.

پس ویژگی‌ یک زندگی‌ متشکل به سوی زیبایی، حقیقت و خدمت بی‌منت چیست؟ چنین زندگی‌ایی چرا و چطور امیدآفرین است؟

What Can I do?

How Can One Be Ever- Hopeful and the Cause of Hope to Others

In a turbulent world today, hope is a precious and scarce commodity. Multitudes yearn for the hope that can be brought to their hearts. What has been learnt in the past few days about how not to be anxious and disheartened? How can I be ever-hopeful? Why should I be the cause of hope to others?

من چه میتوانم بکنم؟

چطور میتوان همیشه امیدوار بود و نفوس ناامید را امیدوار کرد؟ در دنیای آشفته و متلاطم امروز، امید کالایی گران‌بها و کمیاب است. نفوس بیشماریمشتاق و طالب طلیعه نورامیدی درقلوبشان هستند. درچند روز گذشته درباره اینکه مضطرب و دلسرد نبودن چه مطالبی آموخته شد؟ چگونه من می‌توانم همیشه امیدوار بمانم؟ چرا من باید سرچشمه‌ی امیدواری برای دیگران باشم؟

می افاقی در سال 2010 در کرمان به دنیا امد. در حال حاضر در مدرسه مشغول به تحصیل است.

 May Afaghi was born in Kerman in 2010. She is currently a student.

The Sun of Hope Rises from the Darkness of Despair

This talk explores the relationship between hope, society, young people, and art, examining how disappointment in the realisation of aspirations and the persistent experience of powerlessness can diminish a society’s ability to imagine a different future. Young people are not only bearers of hope within society, but can also become creators of art and narratives that keep hope alive. By enabling people to imagine and experience an alternative reality, art can challenge indifference and passivity and open up a space for the renewal of hope. This talk focuses on the role of young people and art in preserving the possibility of imagining a different future and resisting the erosion of hope within society.

خورشید امید از ظلمت ناامیدی طلوع میکند

این سخنرانی به رابطه‌ی میان امید، جامعه، جوانان و هنر می‌پردازد و بررسی می‌کند که چگونه ناامیدی از تحقق آرمان‌ها و تجربه‌ی مداوم ناتوانی می‌تواند توانایی یک جامعه برای تصور آینده‌ای متفاوت را کاهش دهد. جوانان نه ‌تنها حامل امید در جامعه‌اند، بلکه خود می‌توانند آفریننده‌ی هنر و روایت‌هایی باشند که امید را زنده نگه می‌دارند. هنر، با فراهم کردن امکان تصور و تجربه‌ی واقعیتی دیگر، می‌تواند در برابر بی‌تفاوتی و انفعال ایستادگی کند و راهی برای بازآفرینی امید بگشاید. این سخنرانی بر نقش جوانان و هنر در حفظ امکانِ تصور آینده‌ای متفاوت و مقابله با فرسایش امید در جامعه تمرکز دارد.

دکتر فرزین اقدسی دارای مدرک دکترا در رشته بینایی کامپیوتر با تخصص در تحلیل تصاویر پزشکی است. او دانشیار دائمی بوده و بیش از ۵۰ مقاله داوری شده در مجلات علمی و مهندسی و کنفرانس‌های بین‌المللی دارد. در دهه گذشته، او مدیریت مهندسان ارشد در انویدیا را بر عهده داشته و مدل‌های هوش مصنوعی را توسعه داده است. او بیش از ۷۰ اختراع ثبت شده برای تجزیه و تحلیل ویدیو و مهندسی سیستم‌ها دارد. او مدل‌های هوش مصنوعی قابل اعتمادی را ترویج داده و در مورد کاربردهای اخلاقی هوش مصنوعی سخنرانی کرده است. او در بیشتر دوران بزرگسالی خود از پیشگامان بهائی در آفریقا بود و از نزدیک در توسعه مؤسسات آموزشی در جنوب آفریقا و آمریکای شمالی مشارکت داشت. او به عنوان مشاور قاره‌ای برای قاره آمریکا خدمت کرد

Dr. Farzin Aghdasi holds a PhD in Computer Vision specializing in Medical Image Analysis. He has been a tenured associate professor and has over 50 refereed publications in scientific and engineering journals and international conferences. For the past decade he has been managing senior engineers at Nvidia, developing AI models. He holds over 70 granted patents for video analytics and systems engineering. He has promoted trustworthy AI models and has lectured on ethical uses of AI. He was a Bahá’í pioneer in Africa for much of his adult life and intimately involved in training institute development in southern Africa and North America. He served as a Continental Counselor for the Americas.

AI: Tsunami or Transformation

Recent developments in artificial intelligence have shown the significant potential impacts of this new and evolving technology. Some people view this development with the perspective of hope, and perhaps many more see it with tremendous fearfulness. Physical work is likely to experience greater automation. But more importantly intellectual work is becoming radically transformed. Creative arts are also feeling the impact and artists in all branches are asking if this is a useful tool or is it more like a destructive tsunami. This talk exposes the characteristics and limitations of AI from the perspective of those developing the technology. If societies adopt a sensible and controlled approach to its use ultimately hope will triumph over fear.

هوش مصنوعی: سونامی یا تحول؟

پیشرفت‌های اخیر در هوش مصنوعی، تأثیرات بالقوه‌ی قابل توجه این فناوری جدید و در حال تکامل را نشان داده است. برخی افراد به این پیشرفت با دیدگاه امید نگاه می‌کنند و شاید بسیاری دیگر آن را با ترسی عظیم می‌بینند. احتمالاً کار فیزیکی اتوماسیون بیشتری را تجربه خواهد کرد. اما مهم‌تر از آن، کار فکری به طور اساسی در حال تغییر است. هنرهای خلاق نیز تأثیر آن را احساس می‌کنند و هنرمندان در تمام شاخه‌ها می‌پرسند که آیا این یک ابزار مفید است یا بیشتر شبیه یک سونامی مخرب است. این سخنرانی، ویژگی‌ها و محدودیت‌های هوش مصنوعی را از دیدگاه توسعه‌دهندگان این فناوری آشکار می‌کند. اگر جوامع رویکردی معقول و کنترل‌شده برای استفاده از آن اتخاذ کنند، در نهایت امید بر ترس پیروز خواهد شد

The Expanding Role of the Friends of the Faith: Building Hope Together

The Baha’i community has been on a path of learning for the past three decades. An important feature of this endeavor has been its outward orientation. Especially the educational efforts of the community to embrace many more families who are not formally registered as Baha’is, but who clearly see the value of the programs as they witness the salutary effects of positive transformation on the younger generation. These Friends of the Faith are considered co-owners of the programs, especially at the neighborhood and local levels. Their creative talents often complement the curriculums. Our collective hope for the future of humanity depends largely on the effective execution of this expanded role of these friends. Actual examples will be shared of how communities are implementing this feature.

نقش فزایندهٔ همراهان جامعهٔ بهائی: ساختن امید در کنار یکدیگر

جامعه بهائی در سه دهه گذشته در مسیر یادگیری بوده است. یکی از ویژگی‌های مهم این تلاش، جهت‌گیری بیرونی آن بوده است. به ویژه تلاش‌های آموزشی جامعه، خانواده‌های بسیار بیشتری را که رسماً به عنوان بهائی ثبت نشده‌اند، اما با مشاهده اثرات سودمند تحول مثبت بر نسل جوان، به وضوح ارزش برنامه‌ها را درک می‌کنند، در بر می‌گیرد. این همراهان جامعهٔ بهائی، به ویژه در سطح محله و محلی، به عنوان مالکان مشترک برنامه‌ها در نظر گرفته می‌شوند. استعدادهای خلاقانه آنها اغلب مکمل برنامه‌های درسی است. امید جمعی ما برای آینده بشریت تا حد زیادی به اجرای مؤثر این نقش گسترده این دوستان بستگی دارد. نمونه‌های واقعی از نحوه اجرای این ویژگی توسط جوامع به اشتراک گذاشته خواهد شد.

فلورا احدی‌زاده ثابت در سال ۱۹۶۰ در شهر همدان، ایران، در خانواده بهايى متولد شد. او تحصیلات دیپلم دبیرستان خود را در ايران به اتمام رساند. سپس مدتی در استرالیا زندگی کرد و پس از آن به ایتالیا مهاجرت نمود. وی مربی و فعال فرهنگی ایرانی‌الاصل است که از سال ۱۹۸۷ در تورین، ایتالیا زندگی می‌کند . او تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتهٔ روان‌شناسی در کشور انگلستان (UK) ادامه داده و موفق به دریافت مدرک کارشناسی (لیسانس) در این رشته شد. و بیش از سه دهه در حوزه آموزش، تعلیم و تربیت، آموزش خانواده، روابط خانوادگی، آموزش ‌فرهنگی و بین‌فرهنگی فعالیت حرفه‌ای داشته است.

Flora Ahadizadeh Sabet was born in 1960 in Hamadan, Iran, into a Bahá’í family. She completed her secondary education in Iran, then lived in Australia for a period before moving to Italy. Of Iranian origin, she is an educator and cultural activist who has lived in Turin, Italy, since 1987.

She continued her university studies in psychology in the United Kingdom, where she obtained a bachelor’s degree in the field. For more than three decades, she has worked professionally in education, teaching and learning, family education, family relationships, and cultural and intercultural education.

The Influence of The Hidden Words in Inspiring Hope and Compassion

The Hidden Words is a collection of profound spiritual passages revealed by Bahá’u’lláh, conveying messages about love, self-knowledge, helping and serving others, and hope for human growth. Rather than encouraging despair or self-reproach, it calls the human soul to return to the source of love and truth.

One of its most encouraging messages is that we are not alone in times of difficulty and that, through hope, trust in God, love, and concern for others, we can find renewed strength. It also emphasizes that a person’s true worth lies not in outward appearance or material possessions, but in good deeds, kindness, and purity of heart.

From the perspective of The Hidden Words, compassion means recognizing the suffering and needs of others and making an effort to alleviate them; hope means believing in the possibility of change, growth, and reaching the light, even in difficult times.

The message of this remarkable revelation can be summed up as follows: let us free our hearts from resentment and despair, let love find expression in our actions, listen to the suffering of others, and believe that every human being can take a step toward greater light and peace.

اثر كلمات مكنونه در همدلى و اميد افرينى

«کلمات مکنونه» اثرى سرشار از پیام‌های معنوی دربارهٔ محبت، شناخت خویشتن، یاری‌رساندن به ديگران يا خدمت به  دیگران و امید به رشد انسان است. در این اثر، انسان به جای ناامیدی و سرزنش، به بازگشت به سرچشمهٔ محبت و حقیقت دعوت می‌شود.

یکی از پیام‌های دلگرم‌کنندهٔ آن این است که انسان در دشواری‌ها تنها نیست و می‌تواند با اميد، توکل، محبت و توجه به دیگران، نیروی تازه‌ای پیدا کند. همچنین تأکید می‌شود که ارزش واقعی انسان در رفتار و كردار خوب، مهربانی و پاکی دل اوست، نه در ظاهر و دارایی.

از نگاه «کلمات مکنونه»، همدلی یعنی دیدن رنج و نیاز دیگران و تلاش برای کاستن از آن؛ و امید یعنی باور داشتن به امکان تغییر، رشد و رسیدن به روشنایی، حتی در روزهای سخت.

پیام این اثر بى نظير را می‌توان چنین خلاصه کرد: دل را از کینه و ناامیدی دور کنیم، محبت را در رفتار خود جاری سازیم، رنج دیگران را بشنویم و باور داشته باشیم که هر انسان می‌تواند گامی به سوی روشنایی و آرامش بردارد.

پروانه انداچه پزشک و متخصص انکولوژی است و دارای مدرک دکترا در این رشته است. حوزهٔ فعالیت او شامل ارزیابی جامع وضعیت بیماران است؛ از جمله بررسی سبک زندگی، تغذیه و سوابق پزشکی آنان، در کنار انجام بررسی‌ها و آزمایش‌های تکمیلی پیش از آغاز درمان.

او همچنین در زمینهٔ طراحی و ارائهٔ برنامه‌های آموزشی دربارهٔ سلامت جسم و روان، با همکاری PersianBMS و رسانه‌های مختلف، فعالیت داشته است. نویسندگی، مطالعه، خلاقیت و برقراری و گسترش ارتباط با دیگران از علایق اوست.

Parvaneh Andacheh physician with PhD degree in Oncology, specialized in comprehensive patient assessment including lifestyle, diet, medical history, and conducting complementary tests prior to treatment.

Experienced in preparing and delivering physical and mental health educational programs in collaboration with PersianBMS and media outlets. Interested in writing, reading, creativity, and developing social relationships.

Art: Creating Hope Through a Physician’s Eyes

Medicine treats disease, but healing often begins when a patient feels truly seen and understood. This presentation explores how art—through attentive listening, narrative,and visual expression—can restore hope in clinical practice. By “telling the patient’s story back to them,” physicians acknowledge not only illness but also identity, resilience, and possibility. The presentation is inspired by the Bahá’í teaching that “Where there is love, nothing is too much trouble, and there is always time.” It argues that art is not separate from medicine; it is a compassionate language that enables healing by affirming the dignity and hope that remain within every person, even in the face of pain.

هنر؛ آفرینش امید از نگاه یک پزشک

پزشکی تنها درمان بیماری نیست؛ درمان واقعی از جایی آغاز می‌شود که بیمار احساس کند دیده، شنیده و فهمیده شده است. این سخنرانی به نقش هنر در ایجاد امید از دیدگاه پزشکی می‌پردازد و نشان می‌دهد چگونه روایت، تصویر و مهم‌تر از همه «بازگفتن داستان بیمار به خود او» می‌تواند هویت، توانمندی و امید را در دل بیمار زنده کند. هنگامی که پزشک داستان بیمار را با همدلی باز می‌گوید، امید شکل می‌گیرد که فراتر از درمان جسم است. همان‌گونه که حضرت عبدالبهاء می‌فرمایند: «هر جا محبت باشد، هیچ کاری دشوار نیست و همیشه وقت کافی وجود دارد.» هنر، زبان محبت و پلی میان علم و انسانیت است که می‌تواند امید را حتی در دشوارترین لحظات زندگی زنده نگاه دارد.

عاطف — صدایی فراتر از مرزها

برخی صداها را از همان نخستین لحظه می‌توان شناخت؛ برخی دیگر چنان تأثیرگذارند که احساسات عمیقی را در وجود انسان برمی‌انگیزند. صدای عاطف هر دو ویژگی را در خود دارد.

عاطف نخست از طریق برنامهٔ «صدای فرانسه» (The Voice France) به مخاطبان گسترده‌تری معرفی شد. او خواننده و ترانه‌سرایی است که صدای منحصربه‌فرد و اجراهای سرشار از احساسش، مخاطبان بسیاری را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار داده است.

عاطف با الهام از ترانه‌های فرانسوی و سنت‌های موسیقایی آفریقا، آمریکای جنوبی و دیگر نقاط جهان، دنیایی رنگارنگ و سرشار از تنوع موسیقایی می‌آفریند؛ دنیایی که در آن فرهنگ‌ها به هم پیوند می‌خورند و احساسات، رساتر از واژه‌ها سخن می‌گویند. مسیر هنری او را به صحنه‌های گوناگون در سراسر اروپا، برزیل، هند، سنگال و ایالات متحدهٔ آمریکا برده است. هر یک از این تجربه‌ها به غنای موسیقی او افزوده و پیوندش را با مردم و فرهنگ‌های مختلف عمیق‌تر کرده است.

هنر عاطف بر باوری ساده اما عمیق استوار است: موسیقی می‌تواند انسان‌ها را به یکدیگر نزدیک‌تر کند. ترانه‌های او بیانگر تعهدی راسخ به وحدت، عدالت و شفقت، و نیز پاسداشت زیبایی‌های مشترک وجود انسانی ماست.

عاطف چه آثار خود را اجرا کند و چه به بازخوانی ترانه‌های کلاسیک و محبوب بپردازد، در هر نغمه صداقتی کم‌نظیر و احساسی عمیق را به مخاطب منتقل می‌کند. کنسرت‌های او فراتر از یک اجرای موسیقی‌اند؛ آن‌ها فرصتی برای همدلی، صمیمیت و تجربهٔ احساساتی مشترک هستند؛ لحظاتی که در آن‌ها مرزها کم‌رنگ می‌شوند و موسیقی به زبانی جهانی برای پیوند دل‌ها تبدیل می‌شود.

به عاطف در لندن بپیوندید و شبی فراموش‌نشدنی را با ملودی‌هایی دلنشین، احساساتی عمیق و صدایی تجربه کنید که مستقیم با قلب شما سخن می‌گوید.

ATEF — A Voice Beyond Borders

Some voices are instantly recognisable. Others have the rare ability to make you feel something deeply. Atef’s does both.

First discovered by a wider audience on The Voice France, Atef is a singer and songwriter whose extraordinary voice and heartfelt performances have touched audiences around the world.

Drawing inspiration from French chanson and the musical traditions of Africa, South America and beyond, he creates a rich and colourful musical world where cultures meet and emotions speak louder than words. His journey has taken him to stages across Europe, Brazil, India, Senegal and the United States, each experience enriching his music and his connection with people.

At the heart of Atef’s artistry is a simple yet powerful belief: music can bring us closer together. His songs reflect a deep commitment to unity, justice, compassion and the beauty of our shared humanity.

Whether performing his own compositions or reinterpreting beloved classics, Atef brings a rare sincerity and emotional depth to every note. His concerts are more than musical performances — they are moments of connection, warmth and shared emotion, where boundaries fade and music becomes a universal language.

Join Atef in London for an unforgettable evening of beautiful melodies, powerful emotions and a voice that speaks straight to the heart.

سوسن بابایی استاد هنرهای ایران و اسلام در مؤسسهٔ هنر کورتولد، دانشگاه لندن، است. او در رشتهٔ طراحی گرافیک تحصیل کرده و مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه تهران دریافت کرده است. در اواخر سال ۱۹۷۹ به ایالات متحده رفت و تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد در رشتهٔ هنرهای رنسانس و سپس در مقطع دکترا در هنرهای اسلامی در مؤسسهٔ هنرهای زیبا (IFA) دانشگاه نیویورک ادامه داد.

او آثار و مقالات متعددی منتشر کرده است، از جمله کتاب اصفهان و کاخ‌های آن (۲۰۰۸، ۲۰۱۸) و همچنین آثاری مشترک مانند بردهٔ شاه (۲۰۰۴)، و کتاب‌های ویرایش‌شدهٔ مشترکی همچون پادشاهی ایرانی و معماری (۲۰۱۵) و تأثیر تجارت: هنر و مبادله در جهان اسلام‌گرا در سده‌های هفدهم و هجدهم (۲۰۱۷).

او همچنین دربارهٔ هنر معاصر ایران می‌نویسد و تدریس می‌کند و از جمله در تألیف هنر: مجموعهٔ هنر مدرن و معاصر ایرانِ افخمی (۲۰۱۷) و هندسه و هنر در خاورمیانهٔ مدرن (۲۰۱۹) مشارکت داشته است. وی از ویراستاران مشترک مجموعهٔ شش‌جلدی تاریخ فرهنگی هنر آسیا (بلومزبری، ۲۰۲۷) است و در حال حاضر پژوهشگر اصلی پروژهٔ پیوندهای مغولی، از طرح‌های «پیوند دادن تاریخ‌های هنر» بنیاد گتی (۲۰۲۴–۲۰۲۷)، است.

Sussan Babaie is Professor in the Arts of Iran and Islam at the Courtauld Institute of Art, University of London. A graphic designer by training (BA, Tehran University), she moved to the USA at the end of 1979 to study for an MA (Renaissance Arts), and her PhD in Islamic Arts from IFA, New York University. She has published widely, including Isfahan and Its Palaces (2008, 2018), and collaboratively, as in the co-authored Slave of the Shah (2004), and the co-edited Persian Kingship and Architecture (2015) and The Mercantile Effect: on art and exchange in the Islamicate world during 17th – 18th centuries (2017). She also writes and teaches on contemporary arts of Iran, with co-authored Honar: The Afkhami Collection of Modern and Contemporary Iranian Art (2017) and Geometry and Art in the Modern Middle East (2019). She is the co-editor of the Cultural History of Asian Art, a six-volume series (Bloomsbury 2027) and is currently the lead scholar on Mongol Connections, a Getty Connecting Art Histories Project (2024-2027).

Mongol Mayhem: Arts, Rebirth, and Histories of Hope

The Mongol invasions of West Asia in the middle of the 13^th century, having followed half a century of devastating conquests led by Chinggis Khaan and his sons across all of Asia, have been documented as the period of unimaginable devastation, and mayhem. From the ashes of that seemingly hopeless moment in history, Iran and her cultural neighbours emerged, like the phoenix, victorious as a new cradle of Persianate arts and letters. This talk offers a glimpse into the brilliant effervescence the arts produced and that glimmer of hope and a new world culture that came paradoxically with the Mongols.

یورش مغول: هنر، احیا و روایت‌های امید

حملات مغول به غرب آسیا در اواسط قرن سیزدهم میلادی، که پس از نیم‌قرن فتوحات ویرانگر چنگیزخان و پسرانش در سراسر آسیا روی داد، در تاریخ به عنوان دوره‌ای از ویرانی و آشوبی باورنکردنی ثبت شده است. با این حال، از خاکستر آن دوران که در ظاهر جز ناامیدی چیزی به همراه نداشت، ایران و سرزمین‌های فرهنگی پیرامون آن همچون ققنوس سر برآوردند و به گهواره‌ای نو برای هنر و ادب فارسی بدل شدند.

این سخنرانی نگاهی اجمالی دارد به شکوفایی درخشان هنرها در آن دوران و به بارقهٔ امید و شکل‌گیری فرهنگ جهانی تازه‌ای که، در کمال شگفتی، با آمدن مغولان پدیدار شد.

ناتاشا راز بردلی، مربی و هنرمند آموزش‌دیده در زمینهٔ رقص‌های عربی و ایرانی است. وی نزد هلیا بنده، یکی از چهره‌های برجستهٔ هنر رقص ایرانی، آموزش دیده است. ناتاشا می‌کوشد با بهره‌گیری هرچه بیشتر از منابع تاریخی، هنر رقص ایرانی را با احترام به پیشینه و اصالت آن معرفی و بازنمایی کند.

رقص در ایران از پیشینه‌ای غنی برخوردار است و گونه‌های متنوعی را دربرمی‌گیرد؛ از رقص‌های محلی و فولکلوریک مناطق مختلف گرفته تا رقص‌های درباری دورهٔ قاجار (۱۷۸۹ تا ۱۹۲۵ میلادی). با این حال، پس از انقلاب اسلامی، رقص ممنوع اعلام شد.

برای بازنمایی رقص همراه با موسیقی دورهٔ کلاسیک ایران، که سنت موسیقایی آن همچنان تداوم داشته است، شماری از متخصصان این هنر، از جمله هلیا بنده، با الهام از رقص‌های کشورهای همسایه، نقاشی‌ها و منابع مکتوب تاریخی، مجموعه‌ای سنجیده و منسجم از حرکات را شکل داده‌اند تا این شیوهٔ رقص را در داخل و خارج از ایران استمرار بخشند.

Natasha Raaz Bradley is a trained teacher and performer of Arabic and Persian dance styles. She has trained with Helia Bandeh, one of the leading names in Persian Dance. Natasha aims to respectfully represent Persian dance using historical sources as much as possible. Dance in Iran has a rich history, ranging from regional folkloric dances to the Qajar period (1789-1925) court dancing. However, following the Islamic Revolution, dancing was forbidden. To represent the music of the Classical period in Iran (which did continue) dance professionals, including Helia Bandeh, have looked to neighbouring countries dances, paintings and writings for inspiration and have carefully built a format of movements for continuing the style inside and outside of Iran.

Cast Aside the Clouds (feature film): an internationally award-winning love story set in Iran, where young people challenge inherited assumptions and find the courage to think for themselves In Tehran, Layla, a young Bahá’í woman barred from university because of her faith, pursues her education through the Bahá’í Institute for Higher Education (BIHE).

An attack on her father’s bookstore brings her into the life of Sasan, a Muslim neurologist whose future seems assured. As their connection deepens, he begins to question beliefs and prejudices he has long taken for granted. When Layla is arrested, he must choose between protecting the life he has planned and following his conscience into uncertain territory.

Cast Aside the Clouds unfolds as an intimate love story amid religious persecution, exploring the power of young people to seek truth independently and keep hope alive. Rooted in spiritual conviction, Layla’s constructive resilience finds expression in her determination to learn, serve others, and build a meaningful life despite injustice.

As love draws two people across a deeply entrenched divide, the film reveals how the courage to see beyond inherited prejudice can open the way to a future neither could have imagined alone.

بنما آفتاب را بی ابر داستانی عاشقانه که در ایران می‌گذرد و برندهٔ جوایز بین‌المللی شده است. جایی که جوانان باورهای به‌ارث‌رسیده را به چالش می‌کشند و شجاعت مستقل اندیشیدن را می‌یابند. در تهران، لیلا، زن جوان بهایی که به دلیل باورش از تحصیل در دانشگاه محروم شده است، تحصیلات خود را از طریق مؤسسه آموزش عالی بهائی (BIHE) دنبال می‌کند.

حمله به کتاب‌فروشی پدرش او را وارد زندگی یک مسلمان به نام ساسان، متخصص مغز و اعصاب می‌کند که آینده‌اش تضمین‌شده به نظر می‌رسد. با عمیق‌تر شدن ارتباط میان آن‌ها، ساسان شروع به زیر سؤال بردن باورها و پیش‌داوری‌هایی می‌کند که مدت‌ها آن‌ها را بدیهی می‌دانسته است. وقتی لیلا دستگیر می‌شود، او باید میان محافظت از زندگی‌ای که برای خود برنامه‌ریزی کرده و یا پیروی از وجدانش با وجود مسیری نامطمئن فقظ یکی را انتخاب کند.

ابرها را کنار بزن در میان آزار و اذیت مذهبی، داستانی عاشقانه و صمیمی را روایت می‌کند و قدرت جوانان را در جست‌وجوی مستقلانه حقیقت و زنده نگه داشتن امید را به تصویر می‌کشد. استقامت سازندهٔ لیلا که ریشه در باور معنوی او دارد، در عزمش برای آموختن، خدمت به دیگران و ساختن زندگی‌ای معنادار با وجود بی‌عدالتی نمود می‌یابد.

همان‌طور که عشق دو انسان را از شکافی عمیقاً ریشه‌دار عبور می‌دهد، فیلم نشان می‌دهد که شجاعت دیدن فراتر از پیش‌داوری‌های به‌ارث‌رسیده چگونه می‌تواند راه را به سوی آینده‌ای بگشاید که هیچ‌یک از آن دو به‌تنهایی نمی‌توانستند تصورش را کنند.

طاهره دانش در زمینهٔ حقوق اجتماعی و اقتصادی و توسعهٔ اجتماعی فعالیت می‌کند و در حوزه‌های آموزش، کارآفرینی مدنی و توانمندسازی جوامع تجربه دارد. او به‌ویژه به مسائل جوانان، جوامع به‌حاشیه‌رانده‌شده و اقلیت‌ها توجه دارد و با بنیادها، مؤسسات خیریه و سازمان‌های اجتماعی و آموزشی همکاری می‌کند.

او دارای دکترای حقوق است و در زمینه‌های حقوق بشر، سیاست‌گذاری و آموزش آثار متعددی منتشر کرده است. وی همچنین بنیان‌گذار طرح‌هایی برای گرامی‌داشت یاد عزیزان خود، از جمله بورسیهٔ محمودی برای عدالت، است.

Tahirih Danesh works to advance social and economic rights through education, civic entrepreneurship, and community development. She is particularly passionate about supporting young people and marginalised communities.

She holds a PhD in Law and has published on human rights, policy, and education. She is also the founder of initiatives including the Mahmoudi Scholarship for Justice.

Living a Transformed Life

How do we excel in today’s life not as an escape from the world and its increasing adversities day by day, but by laying the foundation with every decision for active service, love, and living a transformed life—converting the inner heat of the journey into constructive action for the upliftment of humanity.

زیستن در مسیر تحول

چگونه می‌توان در زندگی امروز به شکوفایی رسید؛ نه با گریز از جهان و دشواری‌هایی که هر روز فزونی می‌یابند، بلکه با آنکه هر تصمیم خود را زمینه‌ای برای خدمت، محبت و زیستن در مسیر تحول قرار دهیم و حرارت درونی این مسیر را به اقداماتی سازنده در جهت تعالی بشریت تبدیل کنیم؟

بسیمه کامجو، متولد سال ۱۹۸۳ در کرمان، تحصیلات خود را در رشته حقوق در مؤسسه آموزش عالی بهائی (BIHE) به پایان رساند و سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته جرم‌شناسی و عدالت کیفری از دانشگاه لنکستر دریافت کرد. او همچنین به‌عنوان فعال مدنی در حوزه حقوق کودک فعالیت کرده است.

Basimeh Kamjou was born in Kerman in 1983. She studied Law at the Bahá’í Institute for Higher Education (BIHE) and later earned a Master’s degree in Criminology and Criminal Justice from Lancaster University. She has also worked as a civil society advocate in the field of children’s rights.

Hope: A Feeling That Must Become Action

This talk explores hope not as optimism or a passive feeling, but as a process that begins with imagination and moves toward reality through action. The arts can make suffering and social challenges visible in ways that awaken a desire for change, while also making possibilities that do not yet exist in society imaginable and tangible. When freedom, justice, or a better future can first be envisioned through poetry, painting, storytelling, or other forms of artistic expression, imagination can become a force that moves us toward their realization.

امید؛ احساسی که باید به عمل تبدیل شود

این سخنرانی امید را نه به عنوان خوش‌بینی یا احساسی منفعل، بلکه به عنوان فرایندی بررسی می‌کند که از تخیل آغاز می‌شود و از طریق عمل به واقعیت نزدیک می‌شود. هنر می‌تواند رنج و نابسامانی‌های موجود را به شکلی آشکار کند که میل به تغییر ایجاد شود و در عین حال، امکان‌هایی را که هنوز در جامعه وجود ندارند، قابل تصور و مشاهده سازد. هنگامی که آزادی، عدالت یا آینده‌ای بهتر ابتدا در شعر، نقاشی، داستان یا دیگر اشکال هنری قابل تصور می‌شود، تخیل می‌تواند به نیرویی برای حرکت به سوی تحقق آن تبدیل شود.

سحر کوه بُر دانش‌آموخته معماری در مقطع کارشناسی از مؤسسه آموزش عالی بهائیان (BIHE) در ایران و شهرسازی در مقطع کارشناسی ارشد از دانشگاه شفیلد است. حوزه‌های علاقه و پژوهش او در تقاطع معماری، شهرسازی فمینیستی، مهاجرت، هنر و شیوه‌های هنری و خلاقانه قرار دارد و به‌ویژه بر تجربه‌ها، روایت‌ها و آفرینش‌های کمتر دیده‌شده زنان تمرکز دارد.

او همچنین نویسنده فصل «Creating Spaces of Resistance: The Artistic Practices of Bahá’í Artists in Iran» در مجموعه Everyday Revolutionary است که به ویرایش پروفسور Grant Kester و دکتر Saba Zavarei در حال انتشار است. این فصل به نقش شیوه‌های هنری و فضاهای فرهنگی و خانگی در حفظ بیان هنری، هویت و مقاومت در میان هنرمندان بهائی ایران می‌پردازد.

Sahar Koohbor is a graduate of Architecture at undergraduate level from the Bahá’í Institute for Higher Education (BIHE) in Iran and Urban Design at postgraduate level from the University of Sheffield. Her research interests lie at the intersections of architecture, feminist urban studies, migration, art and creative practices, with particular attention to underrepresented experiences, narratives and creative expressions of women.

She is also the author of “Creating Spaces of Resistance: The Artistic Practices of Bahá’í Artists in Iran,” a chapter in the forthcoming anthology Everyday Revolutionary, edited by Professor Grant Kester and Dr Saba Zavarei. The chapter examines the role of artistic practices and cultural and domestic spaces in sustaining artistic expression, identity and forms of resistance among Bahá’í artists in Iran.

This talk explores how the artistic and cultural expressions of Iranian nomadic women, from weaving and embroidery to lullabies, oral storytelling and music, contribute to cultivating hope. Focusing on cultural memory, imagination and intergenerational connections, it examines how these creative practices extend beyond preserving tradition to sustain collective identity, cultural continuity and the capacity to imagine a future.

این سخنرانی به بررسی نقش هنر و آفرینش‌های فرهنگی زنان عشایر ایران، از بافندگی و سوزن‌دوزی تا لالایی‌ها، روایت‌های شفاهی و موسیقی، در پروردن امید می‌پردازد. با تمرکز بر حافظه فرهنگی، تخیل و پیوند میان نسل‌ها، سخنرانی نشان می‌دهد که چگونه این بیان‌های هنری می‌توانند فراتر از حفظ سنت، به بازآفرینی هویت جمعی، تداوم زندگی و تصور آینده کمک کنند.

جین لوئیسون از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸ در ایران اقامت داشته و دانش‌آموختهٔ دانشگاه پهلوی شیراز، ایران، است. وی به‌عنوان پژوهشگر همکار در گروه موسیقیِ دانشکدهٔ مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن فعالیت داشته و همچنین پژوهشگر مدعو در مرکز مطالعات فارسی جردن در دانشگاه کالیفرنیا، ارواین، و پژوهشگر همکار در مؤسسهٔ مطالعات عربی و اسلامی دانشگاه اکستر بوده است.

ایشان مدیر پروژهٔ گل‌ها (Golha Project) هستند؛ طرحی که به گردآوری و بایگانی موسیقی و ادبیات فارسی بر پایهٔ برنامه‌های رادیویی «گل‌ها» اختصاص دارد و به‌عنوان مؤسسه‌ای خیریه و ثبت‌شده در بریتانیا فعالیت می‌کند. نشانی اینترنتی: http://www.golha.co.uk

همچنین، ایشان مدیریت پروژهٔ «گلستان» (Golistan Project) را بر عهده دارند؛ مؤسسه‌ای خیریه و ثبت‌شده در ایالات متحدهٔ آمریکا که با هدف ترویج، حفظ و بایگانی هنرهای اجرایی و ادبیات فارسی فعالیت می‌کند. نشانی اینترنتی: http://www.golistan.org

Jane Lewisohn Lived in Iran from 1973 through 1978 and graduated from Pahlavi University Shiraz Iran. Research Associate, Department of Music, School of Oriental and African Studies, University of London, and visiting Scholar at the Jordan center for Persian Studies University of California Irvine and research associate at the Institute of Arab and Islamic Studies University of Exeter, director of the Golha Project, archive of Persian Music and Literature based on the Golha Radio Programs Registered UK Public Charity: http://www.golha.co.uk. Director of Golistan Project, a US-registered public charity for the promotion, preservation and archiving Persian Performance arts and Literature: http://www.golistan.org/.

Archiving Persian performing arts 1880 to1980

My presentation will give an update on the progress the Golistan Project (www.golistan.org)has made in in archiving and documenting this period of Iranian arts. The twenty century was a period of great change and development in Iran not only in the spheres of Politics and Economics but also in the spheres of Literature, Music and Popular Culture. The forces of modernity and tradition were performing a delicate balancing act. This balancing act is uniquely reflected in the performing arts of Iran from 1880 to 1980. I will highlight come of the more unique material we have archived in the Golistan Project and demonstrate how it can be used by scholars, artists and general public alike.

بایگانی هنرهای اجرایی ایران از سال ۱۸۸۰ تا ۱۹۸۰

این سخنرانی گزارشی از پیشرفت‌های حاصل‌شده در پروژهٔ گلستان (www.golistan.org) در زمینهٔ بایگانی و مستندسازی هنرهای ایران در این دوره ارائه خواهد کرد.

قرن بیستم دوره‌ای از تحولات و پیشرفت‌های چشمگیر در ایران بود؛ نه‌تنها در عرصه‌های سیاسی و اقتصادی، بلکه در زمینه‌های ادبیات، موسیقی و فرهنگ عامه نیز تغییرات گسترده‌ای روی داد. در این دوران، نیروهای برخاسته از تجدد و سنت در تلاش بودند تا میان این دو تعادل ظریفی برقرار سازند. این تعامل و توازن را می‌توان به‌گونه‌ای منحصربه‌فرد در هنرهای اجرایی ایران از سال ۱۸۸۰ تا ۱۹۸۰ مشاهده کرد.

در این سخنرانی، نمونه‌هایی از آثار و اسناد ارزشمند و کم‌نظیری را که در چارچوب پروژهٔ گلستان بایگانی شده‌اند، معرفی خواهم کرد و نشان خواهم داد که چگونه پژوهشگران، هنرمندان و عموم مردم می‌توانند از این مجموعه بهره‌مند شوند.

آزیتا متحده در ایران متولد شد و در انگلستان در دانشگاه‌های کانتربری و ردینگ تحصیل کرد. او مترجم فارسی به انگلیسی است و در حال حاضر در اسپانیا زندگی می‌کند

Azita Mottahedeh was born in Iran and educated in the UK, where she attended the universities of Canterbury and Reading at both undergraduate and graduate levels in Mathematics and Applied Statistics. She is a translator from Persian to English, and currently lives in Spain

Open Wide the Doors; a story of Hope in Captivity

In March 2008, the Intelligence Bureau of Mashhad summoned Mahvash Sabet. She told her husband she would be back home in Tehran by the evening. She wouldn’t be released for ten years. This is a story of the tests she faced and how her faith helped her to overcome these challenges.

In 2018, during her brief respite of freedom between two decade long prison sentences, Mahvash Sabet asked two translators to work on her memoirs and make a book into English that could convey her story—an uplifting story of hope which Mahvash was able to secretly send out of prison, page by page, over the years: Open Wide the Doors demonstrates how hope, compassion and human dignity cannot be confined within prison walls!.”

حفظ شعلۀ امید در زندان

در مارس ۲۰۰۸، اداره اطلاعات مشهد مهوش ثابت را احضار کرد. او به شوهرش گفت که تا عصر به خانه‌اش در تهران بازخواهد گشت. اما او به مدت ده سال دیگر آزاد نشد. این داستان آزمون ها و دشواری هایی است که او با آنها روبرو شد و اینکه چگونه ایمانش به او کمک کرد تا بر این چالش‌ها غلبه کند. در سال ۲۰۱۸، در فاصله کوتاه آزادی‌ میان دو دوره محکومیت ده ساله زندان، مهوش ثابت از دو مترجم خواست تا روی خاطراتش کار کنند و آنها را به کتابی به زبان انگلیسی نبدیل کنند؛ کتابی که بتواند داستان حبس و امید را به تصویر بکشد – داستانی الهام‌بخش از امید که مهوش توانسته بود طی سالها، صفحه به صفحه، مخفیانه از زندان خارج کند. کتاب «درها را فراخ بگشایید» نشان می‌دهد که امید، شفقت و کرامت انسانی را نمی‌توان درمیان دیوارهای زندان محصور کرد!

ناصر رئوفی در سن ۱۷ سالگی، در آخرین سال نقشهٔ نه‌ساله (۱۹۶۳–۱۹۷۲)، تهران را ترک کردند و پس از آن به مدت شش سال در کلاس‌های فشردهٔ معارف بهائی شرکت نمودند. در سال ۱۹۷۶، ایشان به همراه همسر و فرزند نوزادشان به عنوان مهاجر به امارات متحدهٔ عربی رفتند و در شهر العین سکونت اختیار کردند و به مدت ۳۰ سال در آنجا اقامت داشتند.

ایشان به مدت ۲۴ سال به عنوان عضو محفل روحانی ملّی بهائیان امارات متحدهٔ عربی خدمت نمودند و در تحکیم نظم اداری بهائی و پیشرفت اجتماعی و اقتصادی آن کشور مشارکت داشتند. در جریان خدمات خود، به بیش از ۵۰ کشور سفر کردند و در گردهمایی‌های بهائی، فعالیت‌های خدمات اجتماعی و توسعهٔ اقتصادی، کنفرانس‌ها و دیگر فعالیت‌های بهائی مشارکت نمودند. مقالاتی نیز از ایشان در مجلات عندلیب و پیام بهائی به چاپ رسیده است.

Naser Raoufi left Tehran at the age of 17, during the final year of the Nine Year Plan (1963–1972), and subsequently spent six years in intensive Bahá’í study. In 1976, he pioneered to the United Arab Emirates with his wife and infant child, settling in Al Ain, where they lived for 30 years.

He served for 24 years as a member of the National Spiritual Assembly of the Bahá’ís of the United Arab Emirates, contributing to the development of the Bahá’í administrative order and to social and economic advancement in the country. Through his services, he travelled to more than 50 countries, participating in Bahá’í gatherings, social service initiatives, economic development activities, conferences, and other Bahá’í endeavours. He has also contributed articles to Andalib and Payam-e Bahá’í.

Nature is the most outstanding artist, embodying empathy and hope for us.                                                                                                           

Nature’s unparalleled artistry lies in its portrayal of solidarity and collective support—the most effective catalysts for hope and empathy. The break of dawn heralds the sunrise; the sun’s light shines for all, benefiting the entire globe. It enables perception and movement, while its warmth fosters the growth and development of every living being. The transition from darkness to light reminds the human mind that no darkness or crisis is permanent, and the hope for light always endures.

When a seed is hidden in the earth, it holds the secret to the garden’s lush greenery. Resilience and the hope for survival are revealed when a sprout emerges from a buried seed, eventually bearing fruit that benefits everyone.

The changing seasons and the thunder of clouds—heralding the arrival of rain.

Anticipation is the language of hope for what is yet to come

طبیعت برجسته ترین هنرمندیست که همدلی وامید را برایمان مجسم میسازد

هنربی‌نظیر طبیعت دربه تصویرکشیدن همبستگی و حمایت جمعی است که مؤثرترین عامل ایجاد امید وهمدلیست . سپيده صبح، بشارت طلوع خورشيد را میدهد . نور و روشنائی خورشید برای همه است وکره زمین را بهره مند میسازد. امکان شناخت وحرکت را بوجود میآورد وحرارتش موجب رشدّ و نموّ هرموجود زنده ای است . تغییرتاریکی به نور، به ذهن انسان یادآوری میکند که هیچ تاریکی ویا بحرانی دائمی نیست وامید بروشنائی همیشه وجود دارد .

دانه چون اندر زمین پنهان شود سرّ آن سرسبزی بستان شود. سرسختی و امید به بقا را میتوان از سربرآوردن جوانه ای دردانه دفن شده در زیرزمین مشاهده کرد وثمرش را که مورد استفاده همگان قرارمیگیرد .

تغییر فصول ، وغرش ابرها که مژده آمدن باران را ميدهد . انتظار زبان اميد به رسيدن است

بهار روشن آبادی، دانش آموخته کارشناسی در رشته های علوم زیستی و ادبیات و فرهنگ ایران در موسسه عالی بهاییان و کارشناسی ارشد در زمینه مطالعات خاورمیانه در دانشگاه مطالعات شرق شناسی و آفریقایی لندن و نیز روانشناسی در دانشگاه متروپولیتن منچستر است. وی در زمینه ادب و فرهنگ ایران کارهای تحقیقاتی انجام داده و مقالاتی را در آن ارتباط به چاپ رسانده است و در حال حاضر در زمینه آموزش و حمایت از کودکان استثنایی و دارای تنوع عصبی در حال فعالیت است.

Bahar Rowshan holds bachelor’s degrees in Biological Sciences and in Persian Literature and Culture from the Bahá’í Institute for Higher Education (BIHE), as well as a master’s degree in Middle Eastern Studies from SOAS University of London and a master’s degree in Psychology from Manchester Metropolitan University. She has conducted research on Persian literature and culture and has published articles on these subjects. She is currently working in the field of education and support for children with special educational needs and neurodiverse children.

The role of Storytelling in Building Bonds Between East and West: The Talks and Writings of ‘Abdu’l-Bahá

Storytelling and the retelling of tales have long been among the customary and implicit features of Persian literature and culture, serving as a means of offering guidance and fostering the moral development of society. In this paper, I examine the art of storytelling, particularly Eastern and Persian tales, in the talks and writings of `Abdu’l-Bahá. I explore their role in bringing together the hearts and minds of people in the East and West and in fostering empathy among individuals from diverse backgrounds.

نقش داستان گویی در ایجاد پیوند خاور و باختر: گفتارها و نوشتارهای عبدالبهاء

بازگو کردن داستان و قصه از دیرباز از شیوه های مرسوم و تلویحی ادب و فرهنگ ایرانی برای پند و پرورش اخلاقی جامعه بوده است. در این گفتار، به بررسی هنر داستان گویی به خصوص قصص شرقی و ایرانی در گفتار و نوشتار عبدالبهاء می پردازم و نقش آنها را در پیوند میان قلوب و افکار مردمان خاور و باختر و ایجاد همدلی میان افراد با پیشینه های گوناگون مورد توجه قرار می دهم.

متولد جولاى ١٩٥٥ در طهران ، در خانواده بهايى و مؤمن، دوران نوجوانى و جوانى عضو كُر بهاييان ايران و بعد عضو كُر ملّى ايران ، كُر اُپرا و كُر اركستر مجلسى تلويزيون ملّى ايران و ياد گيرى بسيارى از علم هنر موسيقى در كنسرواتوار كُر تلويزيون، رهبرى كُر ملّى ايران بعد از انقلاب، عضويت موٌسسه ملّى هنر و اولين شوراى كاردانى موسيقى BIHE

Born in July 1955 in Tehran into a devout Bahá’í family, a member of the Bahá’í Choir of Iran during his youth and later joined the National Choir of Iran, the Opera Choir, and the Chamber Orchestra Choir of National Iranian Radio and Television (NIRT). Shamim acquired extensive knowledge of the art and science of music at the Television Choir Conservatory. Following the revolution, he conducted the National Choir of Iran and became a member of the National Institute of Art, as well as the first Music Associates Council of BIHE (Bahá’í Institute for Higher Education).

عرفان ثابتی پس از تحصیل داروسازی در «مؤسسه آموزش عالی بهائیان ایران» به بریتانیا مهاجرت کرد و دوره‌های کارشناسی ارشد و دکترا را با تمرکز بر جامعه شناسی دین و فرهنگ به پایان برد. او پانزده کتاب را در حوزۀ فلسفه و علوم اجتماعی به فارسی برگردانده است.

Erfan Sabeti immigrated to the United Kingdom after studying pharmacy at the Baha’i Institute for Higher Education in Iran. He then completed his Master’s and doctoral degrees, focusing on the sociology of religion and culture. He has translated fifteen books in the fields of philosophy and social sciences into Persian.

Hope in the Works of Václav Havel

Milan Kundera, the renowned Czech author, famously posited that “optimism is the opium of the masses.” His distinguished compatriot, the playwright Václav Havel, similarly drew a sharp distinction between optimism and hope. For Havel, hope was defined as “the capacity to strive.” He argued that hope is not the conviction that something will turn out well, but the certainty that something makes sense, regardless of how it turns out—and that we are active participants in it.

In this presentation, drawing on Havel’s writings, it will be argued that while optimism breeds passivity, “social hope” demands an active, collective stance to drive systemic change. Social hope requires the existence of a cohesive “we”—a community striving to forge a shared understanding of the common good, backed by an unwavering belief in the possibility of its realization.

امید در آثار واتسلاو هاول

به عقیده‌ی میلان کوندرا، نویسنده‌ی نامدار چک، «خوش‌بینی افیون توده‌هاست.» نمایشنامه‌نویس سرشناس هموطن او، واتسلاو هاول، نیز میان خوش‌بینی و امید تمایز قائل بود. او امید را «تواناییِ تلاش» می‌دانست و می‌گفت: «امید، باور به این نیست که حتماً اتفاق خوبی رخ خواهد داد. بلکه اطمینان است به این که فارغ از هر نتیجه‌ای، اتفاقی مهم و معنادار در حال وقوع است که ما در آن شریک و سهیم هستیم. »

در این گفتار، با اشاره به برخی از آثار هاول توضیح داده خواهد شد که بر خلاف «انفعال» نهفته در «خوش‌بینی»، «امید اجتماعی» موضعی «فعال و جمعی» برای ایجاد تغییراتِ کلان است. امید اجتماعی مستلزم وجود «ما»یی است که برای دستیابی به «فهم مشترک» از «خیرِ جمعی» بکوشد و به امکان تحقق این درکِ مشترک «عقیده» داشته باشد.

سبحان سروریان، دانش‌آموختهٔ رشتهٔ راه و ساختمان از مؤسسهٔ آموزش عالی بهائیان ایران و فارغ‌التحصیل مقطع کارشناسی ارشد از دانشگاه منچستر است.

Sobhan Sorourian is a graduate of Civil Engineering from the Bahá’í Institute for Higher Education (BIHE) and holds a Master’s degree from the University of Manchester.

The Alchemy of Suffering: From Empathy to the Creation of Hope

Suffering is an inescapable part of human life. Yet what shapes our destiny is not merely the suffering we endure, but how we respond to it. Throughout history, human beings have turned to art to give voice to their suffering, drawing it out of isolation and, at times, transforming an individual experience into a shared one—an experience that can invite others to listen, empathise, and respond. But can we move beyond empathy? Can suffering, without being denied or glorified, become a source of meaning and hope?

Drawing on examples of how suffering and hope are approached in the works of ‘Abdu’l-Bahá, this talk reflects on precisely this process: an alchemy that does not erase suffering, but opens, from within it, a path towards meaning and hope.

کیمیای رنج: از همدلی تا آفرینش امید

رنج، تجربه‌ای ناگزیر از زندگی انسان است؛ اما آنچه سرنوشت ما را رقم می‌زند، تنها رنجی نیست که بر ما می‌رود، بلکه پاسخی است که به آن می‌دهیم. انسان از دیرباز به یاری هنر به رنج خویش زبان بخشیده، آن را از انزوا به در آورده و چه‌بسا تجربه‌ای فردی را به تجربه‌ای مشترک بدل کرده است؛ تجربه‌ای که می‌تواند دیگری را به شنیدن، همدلی و همراهی فراخواند. اما آیا می‌توان از همدلی گامی فراتر رفت؟ آیا رنج، بی‌آنکه انکار یا تقدیس شود، می‌تواند به سرچشمه‌ای برای معنا و امید بدل گردد؟ این سخنرانی، با نگاهی به نمونه‌هایی از شیوهٔ مواجهه با رنج و امید در آثار حضرت عبدالبهاء، در پی تأمل در همین فرایند است: کیمیایی که رنج را محو نمی‌کند، اما از دل آن راهی به سوی معنا و امید می‌گشاید.

مهسا توکلی، دانش‌آموختۀ رشتۀ کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل و نظم جهانی از دانشگاه لستر انگلستان و رشته کارشناسی مهندسی عمران از موسسۀ آموزش عالی بهائی (BIHE) است.

Mahsa Tavakoli holds a Master’s degree in International Relations and World Order from the University of Leicester, UK, and a Bachelor’s degree in Civil Engineering from the Bahá’í Institute for Higher Education (BIHE).

The Art of Living and Sustaining Active Hope: Reflections on the Lived Experience and Agency of Iran’s Bahá’í Community

In today’s turbulent world, where adversity and complex social challenges can lead people to indifference or despair, nurturing and sustaining hope—in our individual lives and in society—is more important than ever. This calls for the development of human capacities and the creative use of our God-given potential. Hope, as understood here, is not passive resignation or naïve optimism. It is an active and conscious form of hope, grounded in understanding and confidence, guided by purpose, and expressed through action.

Yet, amid adversity and the structural barriers that stand in our way, how can we draw on our individual and collective capacities to move forward with confidence and remain faithful to our ideals and beliefs? What enables us to see our path more clearly and sustain hope along the way? And how can we draw on our creativity to find new possibilities and move towards brighter horizons, even when confronted with circumstances that seek to instil despair?

This talk explores these questions through the lived experience of Iran’s Bahá’í community. Despite decades of pressure, persecution and discrimination, the Bahá’ís of Iran have remained steadfast in their principles and beliefs, while continuing to strive, often at great personal cost, for the common good and the betterment of their country. Their experience offers valuable insights into how individuals and communities can sustain active hope, exercise agency in the face of adversity, and continue to contribute to the life of society.

هنر زندگی و حفظ امید فعال: نگاهی به تجربه زیسته و عاملیت جامعه بهائی ایران

در جهان پرتلاطم امروز، که ناملایمات و چالش‌های پیچیدهٔ اجتماعی می‌توانند انسان را به ورطهٔ بی‌تفاوتی یا استیصال بکشانند، حفظ و تقویت امید — هم در زیست فردی و هم در عرصهٔ اجتماعی — ضرورتی حیاتی است؛ ضرورتی که نیازمند پرورش قابلیت‌های انسانی و بهره‌گیری از خلاقیت است. منظور از امید در این‌جا، نه‌یک احساس انفعالی یا خوش‌بینی ساده‌انگارانه، بلکه امیدی فعال است؛ امیدی برخاسته از آگاهی و اطمینان، و توام با هدف‌مندی و عمل.

اما در میان موج ناگواری‌ها و موانع ساختاری، چگونه می‌توان توان‌مندی‌های فردی و جمعی را به کارگرفت و با اطمینان در جهت تحقق آرمان‌ها و باورها قدم برداشت؟ چه عواملی به وضوح مسیر و پایداری امید کمک می‌کنند؟ چگونه می‌توان هنرمندانه خلاقیت را به کار گرفت تا در خلاف جهت یأس تحمیل شده، به سوی افق‌های روشن حرکت کرد؟

در این گفتار، تلاش می‌شود با نگاهی به تجربهٔ زیستهٔ جامعهٔ بهائی ایران — گروهی از شهروندان ایران که علی‌رغم دهه‌ها فشار، سرکوب و تبعیض، ضمن پایداری بر اصول و باورهای خود، فداکارانه در راه خیر عمومی و آبادانی کشور کوشیده‌اند — ایده‌هایی در رابطه با این پرسش‌ها بررسی شود.

The Forbidden University- A documentary film on the Baha’i Institute for Higher Education (BIHE)

In Iran, Bahá’ís have been systematically denied access to higher education. In response, the community created the Bahá’í Institute for Higher Education (BIHE), an informal network sustained by students, educators, and community members who risk arrest, imprisonment and exile for the right to learn.

The Forbidden University tells their extraordinary story through intimate first-person accounts and striking animated reenactments, revealing how education became both an act of resistance and a source of hope. Executive produced by Penn Badgley, the film is a powerful testament to courage, resilience, and the fundamental human right to education.

دانشگاه ممنوعه – فیلمی مستند درباره مؤسسه آموزش عالی بهائیان (BIHE)

در چندین دهه اخیر بهائیان مقیم ایران به دلیل اعتقادات دینی خود، بطور سیستماتیک از دسترسی به آموزش عالی محروم بوده اند.  در پاسخ به این چالش جامعه بهائیان ایران  دانشگاه علمی  (BIHE) را تاسیس کرده اند. این دانشگاه یک موسسه غیر رسمی است که توسط دانشجویان، مربیان و اعضای جامعه که برای حق تحصیل، خطر دستگیری، زندان و تبعید را به جان خریده اند اداره می‌شود. دولت ایران این مؤسسه را غیرقانونی و تشکیلاتی امنیتی می‌داند و بارها اقدام به پلمب، بازداشت مسئولان و فشارهای قضایی بر دانشجویان و استادان آن کرده است

فیلم مستند «دانشگاه ممنوعه» داستان خارق‌العاده پنج فارغ‌التحصیل دانشگاه علمی را از خلال روایت‌های صمیمی و تأثیرگذار خود آنان بازگو و بازسازی می‌کند؛ روایت‌هایی از اشتیاق به آموختن، ایستادگی و امید.

بیانگوی این است که  دسترسی به آموزش و دانش، که در بسیاری از نقاط جهان امری بدیهی به شمار می‌رود، برای بهائیان ایران به مسیری دشوار و پرالتهاب تبدیل شده است؛ مسیری که پیمودن آن نیازمند شجاعت، پایداری و ازخودگذشتگی است.

«دانشگاه ممنوعه» همچنین روایتگر نقش این دانشگاه در زندگی دانشجویانش است؛ دانشگاهی که در دل محدودیت‌ها و محرومیت‌ها، به سرچشمه‌ای از امید و روزنه‌ای برای ادامه مسیر تبدیل می‌شود. این مستند در نهایت، داستانی فراتر از محرومیت و محدودیت است؛ روایتی انسانی از تلاش برای دستیابی به دانش و حق آموختن، حتی زمانی که این مسیر با دشوارترین موانع روبه‌روست.

آلا زارعی نوازندهٔ سه‌تار و قوم‌موسیقی‌شناس است که در زمینهٔ موسیقی کلاسیک ایرانی تخصص دارد. وی تحصیلات دورهٔ کارشناسی خود را در مؤسسهٔ آموزش عالی بهایی (BIHE) به پایان رسانده و مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه مطالعات شرقی و آفریقایی لندن (SOAS) دریافت کرده است.

ایشان افزون بر ساز تخصصی خود، سه‌تار، به مطالعهٔ موسیقی شرقی عربی نیز پرداخته و به‌ویژه بر شیوهٔ نوازندگی عود در مکتب موسیقایی سوریه و مصر تمرکز داشته است.

آلا زارعی در ایران و نیز در عرصهٔ بین‌المللی، هم به‌صورت تک‌نواز و هم در همراهی با گروه‌های موسیقی گوناگون به اجرای برنامه پرداخته است. وی همچنین موفق به کسب جوایز برتر در چندین جشنوارهٔ معتبر موسیقی ایران، از جمله جشنواره‌های صبا، جوان و تک‌نوازان شده است.

ایشان در کنار پژوهش در زمینهٔ موسیقی کلاسیک ایرانی، در حوزه‌های آموزش موسیقی و رهبری گروه‌های موسیقی نیز فعالیت دارد.

Ala Zarei is a Setar player and ethnomusicologist specializing in Classical Iranian Music. She completed her undergraduate studies at the Bahá’í Institute for Higher Education (BIHE) and earned her Master’s degree from SOAS University of London (School of Oriental and African Studies).
In addition to her primary instrument, the setar, she has studied Arab Eastern music, focusing on the Syrian-Egyptian style of oud playing.

Ala has performed both in Iran and internationally, as a soloist and with varieties of ensembles. She has received top awards in several notable Iranian music festivals, including the Saba, Javan and Taknavazan.

Alongside her research on Classical Iranian Music, she is active in teaching and directing musical ensembles.