دکتر فریدون جواهری دارای دکترا در رشتهٔ زراعت هستند. ایشان به مدت ۲۷ سال در آفریقا اقامت داشتند. در دوران اقامت خود در آفریقا، به عنوان عضو هیئت معاونت و سپس به عنوان مشاور قاره‌ای به جامعهٔ بهائی خدمت نمودند. ایشان در زامبیا به مدت ده سال به عنوان مشاور فنی ارشد سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد، یکی از نهادهای سازمان ملل متحد، خدمت کردند. دکتر جواهری به همراه همسرشان، ویدا، در شماری از پروژه‌های اجتماعی و اقتصادی نیز به خدمت پرداختند. دکتر جواهری از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۳ به عنوان عضو دارالتبلیغ بین‌المللی و از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۸ به عنوان عضو بیت‌العدل اعظم خدمت نمودند.

Dr Firaydoun Javaheri holds a doctorate in agronomy. They lived in Africa for 27 years. While in Africa, he served the Bahá’í community as an Auxiliary Board member and, then, Continental Counsellor. While in Zambia, he worked as chief technical advisor for the Food and Agricultural Organization (an agency of the United Nations) for ten years. Together with his wife Vida, they served in a number of social and economic projects. Dr. Javaheri served as a member of the International Teaching Centre from 1998 to 2003, and of the Universal House of Justice from 2003 to 2018.

The Arts of Living

The Context

If humanity was created to pursue an ever-advancing civilization, the Art of Living can be a powerful instrument for promoting that civilization. What, then, are the fundamentals of that art — fundamentals that would generate sustained hope as a constructive force in our individual and collective life? Before such a discussion, we need a clear context for what we mean by “art” and what we mean by “hope.” These are reviewed in this talk.

زمینه: هنر چیست و امید چیست

اگر هدف از خلقت نوع بشر استقرار یک مدنیت دائم الترقی در جهان است، هنر زندگی میتواند وسیله ای موثر و قوی برای بسط و توسعه آن باشد. پس اصول بنیادین آن هنر چیست؟ – اصولی امیدآفرین که نقش سازنده ای در زندگی فردی و گروهی ما ایفا میکند. قبل بحث در این مورد، باید در قالب زمینه سازی روشن کنیم که “هنر” چیست و منظور ما از “امید” چیست. این نکات در نطق امروز بررسی خواهد شد.

می افاقی در سال 2010 در کرمان به دنیا امد. در حال حاضر در مدرسه مشغول به تحصیل است.

 May Afaghi was born in Kerman in 2010. She is currently a student.

The Sun of Hope Rises from the Darkness of Despair

This talk explores the relationship between hope, society, young people, and art, examining how disappointment in the realisation of aspirations and the persistent experience of powerlessness can diminish a society’s ability to imagine a different future. Young people are not only bearers of hope within society, but can also become creators of art and narratives that keep hope alive. By enabling people to imagine and experience an alternative reality, art can challenge indifference and passivity and open up a space for the renewal of hope. This talk focuses on the role of young people and art in preserving the possibility of imagining a different future and resisting the erosion of hope within society.

خورشید امید از ظلمت ناامیدی طلوع میکند

این سخنرانی به رابطه‌ی میان امید، جامعه، جوانان و هنر می‌پردازد و بررسی می‌کند که چگونه ناامیدی از تحقق آرمان‌ها و تجربه‌ی مداوم ناتوانی می‌تواند توانایی یک جامعه برای تصور آینده‌ای متفاوت را کاهش دهد. جوانان نه ‌تنها حامل امید در جامعه‌اند، بلکه خود می‌توانند آفریننده‌ی هنر و روایت‌هایی باشند که امید را زنده نگه می‌دارند. هنر، با فراهم کردن امکان تصور و تجربه‌ی واقعیتی دیگر، می‌تواند در برابر بی‌تفاوتی و انفعال ایستادگی کند و راهی برای بازآفرینی امید بگشاید. این سخنرانی بر نقش جوانان و هنر در حفظ امکانِ تصور آینده‌ای متفاوت و مقابله با فرسایش امید در جامعه تمرکز دارد.

پروانه انداچه پزشک و متخصص انکولوژی است و دارای مدرک دکترا در این رشته است. حوزهٔ فعالیت او شامل ارزیابی جامع وضعیت بیماران است؛ از جمله بررسی سبک زندگی، تغذیه و سوابق پزشکی آنان، در کنار انجام بررسی‌ها و آزمایش‌های تکمیلی پیش از آغاز درمان.

او همچنین در زمینهٔ طراحی و ارائهٔ برنامه‌های آموزشی دربارهٔ سلامت جسم و روان، با همکاری PersianBMS و رسانه‌های مختلف، فعالیت داشته است. نویسندگی، مطالعه، خلاقیت و برقراری و گسترش ارتباط با دیگران از علایق اوست.

Parvaneh Andacheh physician with PhD degree in Oncology, specialized in comprehensive patient assessment including lifestyle, diet, medical history, and conducting complementary tests prior to treatment.

Experienced in preparing and delivering physical and mental health educational programs in collaboration with PersianBMS and media outlets. Interested in writing, reading, creativity, and developing social relationships.

Art: Creating Hope Through a Physician’s Eyes

Medicine treats disease, but healing often begins when a patient feels truly seen and understood. This presentation explores how art—through attentive listening, narrative,and visual expression—can restore hope in clinical practice. By “telling the patient’s story back to them,” physicians acknowledge not only illness but also identity, resilience, and possibility. The presentation is inspired by the Bahá’í teaching that “Where there is love, nothing is too much trouble, and there is always time.” It argues that art is not separate from medicine; it is a compassionate language that enables healing by affirming the dignity and hope that remain within every person, even in the face of pain.

هنر؛ آفرینش امید از نگاه یک پزشک

پزشکی تنها درمان بیماری نیست؛ درمان واقعی از جایی آغاز می‌شود که بیمار احساس کند دیده، شنیده و فهمیده شده است. این سخنرانی به نقش هنر در ایجاد امید از دیدگاه پزشکی می‌پردازد و نشان می‌دهد چگونه روایت، تصویر و مهم‌تر از همه «بازگفتن داستان بیمار به خود او» می‌تواند هویت، توانمندی و امید را در دل بیمار زنده کند. هنگامی که پزشک داستان بیمار را با همدلی باز می‌گوید، امید شکل می‌گیرد که فراتر از درمان جسم است. همان‌گونه که حضرت عبدالبهاء می‌فرمایند: «هر جا محبت باشد، هیچ کاری دشوار نیست و همیشه وقت کافی وجود دارد.» هنر، زبان محبت و پلی میان علم و انسانیت است که می‌تواند امید را حتی در دشوارترین لحظات زندگی زنده نگاه دارد.

طاهره دانش در زمینهٔ حقوق اجتماعی و اقتصادی و توسعهٔ اجتماعی فعالیت می‌کند و در حوزه‌های آموزش، کارآفرینی مدنی و توانمندسازی جوامع تجربه دارد. او به‌ویژه به مسائل جوانان، جوامع به‌حاشیه‌رانده‌شده و اقلیت‌ها توجه دارد و با بنیادها، مؤسسات خیریه و سازمان‌های اجتماعی و آموزشی همکاری می‌کند.

او دارای دکترای حقوق است و در زمینه‌های حقوق بشر، سیاست‌گذاری و آموزش آثار متعددی منتشر کرده است. وی همچنین بنیان‌گذار طرح‌هایی برای گرامی‌داشت یاد عزیزان خود، از جمله بورسیهٔ محمودی برای عدالت، است.

Tahirih Danesh works to advance social and economic rights through education, civic entrepreneurship, and community development. She is particularly passionate about supporting young people and marginalised communities.

She holds a PhD in Law and has published on human rights, policy, and education. She is also the founder of initiatives including the Mahmoudi Scholarship for Justice.

Living a Transformed Life

How do we excel in today’s life not as an escape from the world and its increasing adversities day by day, but by laying the foundation with every decision for active service, love, and living a transformed life—converting the inner heat of the journey into constructive action for the upliftment of humanity.

زیستن در مسیر تحول

چگونه می‌توان در زندگی امروز به شکوفایی رسید؛ نه با گریز از جهان و دشواری‌هایی که هر روز فزونی می‌یابند، بلکه با آنکه هر تصمیم خود را زمینه‌ای برای خدمت، محبت و زیستن در مسیر تحول قرار دهیم و حرارت درونی این مسیر را به اقداماتی سازنده در جهت تعالی بشریت تبدیل کنیم؟

بسیمه کامجو، متولد سال ۱۹۸۳ در کرمان، تحصیلات خود را در رشته حقوق در مؤسسه آموزش عالی بهائی (BIHE) به پایان رساند و سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته جرم‌شناسی و عدالت کیفری از دانشگاه لنکستر دریافت کرد. او همچنین به‌عنوان فعال مدنی در حوزه حقوق کودک فعالیت کرده است.

Basimeh Kamjou was born in Kerman in 1983. She studied Law at the Bahá’í Institute for Higher Education (BIHE) and later earned a Master’s degree in Criminology and Criminal Justice from Lancaster University. She has also worked as a civil society advocate in the field of children’s rights.

Hope: A Feeling That Must Become Action

This talk explores hope not as optimism or a passive feeling, but as a process that begins with imagination and moves toward reality through action. The arts can make suffering and social challenges visible in ways that awaken a desire for change, while also making possibilities that do not yet exist in society imaginable and tangible. When freedom, justice, or a better future can first be envisioned through poetry, painting, storytelling, or other forms of artistic expression, imagination can become a force that moves us toward their realization.

امید؛ احساسی که باید به عمل تبدیل شود

این سخنرانی امید را نه به عنوان خوش‌بینی یا احساسی منفعل، بلکه به عنوان فرایندی بررسی می‌کند که از تخیل آغاز می‌شود و از طریق عمل به واقعیت نزدیک می‌شود. هنر می‌تواند رنج و نابسامانی‌های موجود را به شکلی آشکار کند که میل به تغییر ایجاد شود و در عین حال، امکان‌هایی را که هنوز در جامعه وجود ندارند، قابل تصور و مشاهده سازد. هنگامی که آزادی، عدالت یا آینده‌ای بهتر ابتدا در شعر، نقاشی، داستان یا دیگر اشکال هنری قابل تصور می‌شود، تخیل می‌تواند به نیرویی برای حرکت به سوی تحقق آن تبدیل شود.

میترا نایت، نویسنده و تهیه‌کننده کانادایی است. او‌همراه با دخترش نازنین نایت یکی از بنیانگذاران ۱۸۴۴ استودیو‌ است. در آثار سینمائی خود به موضوعات اجتماعی توجه خاص داشته و تلاش می‌کند که مسائل مهم روز را با دید سینمائی تهیه نماید.

میترا سال‌ها در کشورهای مختلف کارائیب و آفریقا زندگی و فعالیت کرده و اکنون نگاه بین‌المللی به تولید و روایت داستان‌هایی دارد که با مخاطبان در فرهنگ‌ها و جوامع مختلف ارتباط برقرار می‌کنند. میترا پیش از ورود حرفه‌ای به صنعت فیلم، بیش از ۲۰ سال در حوزه مدیریت و رهبری پروژه های متنوع‌ فعالیت داشته است.

Mitra Knight (Producer) is an Iranian-Canadian Bahá’í producer and creative executive at 1844 Studios. With a background in international development and lived experience across the Caribbean and Africa, she brings a global perspective to socially impactful storytelling. She has produced more than 30 media projects, including The Forbidden University and Trusted to Serve.

The Forbidden University: a documentary film on the Baha’i Institute for Higher Education (BIHE)

In Iran, Bahá’ís have been systematically denied access to higher education. In response, the community created the Bahá’í Institute for Higher Education (BIHE), an informal network sustained by students, educators, and community members who risk arrest, imprisonment and exile for the right to learn.

The Forbidden University tells their extraordinary story through intimate first-person accounts and striking animated reenactments, revealing how education became both an act of resistance and a source of hope. Executive produced by Penn Badgley, the film is a powerful testament to courage, resilience, and the fundamental human right to education.

در چندین دهه اخیر بهائیان مقیم ایران به دلیل اعتقادات دینی خود، بطور سیستماتیک از دسترسی به آموزش عالی محروم بوده اند.  در پاسخ به این چالش جامعه بهائیان ایران  دانشگاه علمی  (BIHE) را تاسیس کرده اند. این دانشگاه یک موسسه غیر رسمی است که توسط دانشجویان، مربیان و اعضای جامعه که برای حق تحصیل، خطر دستگیری، زندان و تبعید را به جان خریده اند اداره می‌شود. دولت ایران این مؤسسه را غیرقانونی و تشکیلاتی امنیتی می‌داند و بارها اقدام به پلمب، بازداشت مسئولان و فشارهای قضایی بر دانشجویان و استادان آن کرده است

فیلم مستند «دانشگاه ممنوعه» داستان خارق‌العاده پنج فارغ‌التحصیل دانشگاه علمی را از خلال روایت‌های صمیمی و تأثیرگذار خود آنان بازگو و بازسازی می‌کند؛ روایت‌هایی از اشتیاق به آموختن، ایستادگی و امید.

 بیانگوی این است که  دسترسی به آموزش و دانش، که در بسیاری از نقاط جهان امری بدیهی به شمار می‌رود، برای بهائیان ایران به مسیری دشوار و پرالتهاب تبدیل شده است؛ مسیری که پیمودن آن نیازمند شجاعت، پایداری و ازخودگذشتگی است.

«دانشگاه ممنوعه» همچنین روایتگر نقش این دانشگاه در زندگی دانشجویانش است؛ دانشگاهی که در دل محدودیت‌ها و محرومیت‌ها، به سرچشمه‌ای از امید و روزنه‌ای برای ادامه مسیر تبدیل می‌شود. این مستند در نهایت، داستانی فراتر از محرومیت و محدودیت است؛ روایتی انسانی از تلاش برای دستیابی به دانش و حق آموختن، حتی زمانی که این مسیر با دشوارترین موانع روبه‌روست.

نازانین نایت، نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده کانادایی و از یکی از بنیانگذاران ۱۸۴۴ استودیو است. او در آثار سینمائی خود به موضوعات اجتماعی توجه خاص داشته و تلاش می‌کند مسائل مهم روز را با دید سینمائی بیان نماید.

نازنین دارای مدرک فوق لیسانس در رشته مطالعات امنیتی با تمرکز بر جرایم سازمان‌یافته و تروریسم از دانشگاه کالج لندن (UCL) است. نازنین نویسنده و کارگردان بیش ازسی فیلم کوتاه و بلند است. فیلم دانشگاه ممنوعه یکی از ساخته های جدید اوست.

Nauzanin Knight (Director/Writer) is a Canadian writer, director and producer whose work explores human rights, identity and social justice. A former academic with an MSc from University College London, she previously published research on state terrorism in Iran. She is the director of The Forbidden University, executive produced by Penn Badgley, and Executive Producer of 1844 Studios.

The Forbidden University: a documentary film on the Baha’i Institute for Higher Education (BIHE)

In Iran, Bahá’ís have been systematically denied access to higher education. In response, the community created the Bahá’í Institute for Higher Education (BIHE), an informal network sustained by students, educators, and community members who risk arrest, imprisonment and exile for the right to learn.

The Forbidden University tells their extraordinary story through intimate first-person accounts and striking animated reenactments, revealing how education became both an act of resistance and a source of hope. Executive produced by Penn Badgley, the film is a powerful testament to courage, resilience, and the fundamental human right to education.

در چندین دهه اخیر بهائیان مقیم ایران به دلیل اعتقادات دینی خود، بطور سیستماتیک از دسترسی به آموزش عالی محروم بوده اند.  در پاسخ به این چالش جامعه بهائیان ایران  دانشگاه علمی  (BIHE) را تاسیس کرده اند. این دانشگاه یک موسسه غیر رسمی است که توسط دانشجویان، مربیان و اعضای جامعه که برای حق تحصیل، خطر دستگیری، زندان و تبعید را به جان خریده اند اداره می‌شود. دولت ایران این مؤسسه را غیرقانونی و تشکیلاتی امنیتی می‌داند و بارها اقدام به پلمب، بازداشت مسئولان و فشارهای قضایی بر دانشجویان و استادان آن کرده است

فیلم مستند «دانشگاه ممنوعه» داستان خارق‌العاده پنج فارغ‌التحصیل دانشگاه علمی را از خلال روایت‌های صمیمی و تأثیرگذار خود آنان بازگو و بازسازی می‌کند؛ روایت‌هایی از اشتیاق به آموختن، ایستادگی و امید.

 بیانگوی این است که  دسترسی به آموزش و دانش، که در بسیاری از نقاط جهان امری بدیهی به شمار می‌رود، برای بهائیان ایران به مسیری دشوار و پرالتهاب تبدیل شده است؛ مسیری که پیمودن آن نیازمند شجاعت، پایداری و ازخودگذشتگی است.

«دانشگاه ممنوعه» همچنین روایتگر نقش این دانشگاه در زندگی دانشجویانش است؛ دانشگاهی که در دل محدودیت‌ها و محرومیت‌ها، به سرچشمه‌ای از امید و روزنه‌ای برای ادامه مسیر تبدیل می‌شود. این مستند در نهایت، داستانی فراتر از محرومیت و محدودیت است؛ روایتی انسانی از تلاش برای دستیابی به دانش و حق آموختن، حتی زمانی که این مسیر با دشوارترین موانع روبه‌روست.

آزیتا متحده در ایران متولد شد و در انگلستان در دانشگاه‌های کانتربری و ردینگ تحصیل کرد. او مترجم فارسی به انگلیسی است و در حال حاضر در اسپانیا زندگی می‌کند

Azita Mottahedeh was born in Iran and educated in the UK, where she attended the universities of Canterbury and Reading at both undergraduate and graduate levels in Mathematics and Applied Statistics. She is a translator from Persian to English, and currently lives in Spain

Open Wide the Doors; a story of Hope in Captivity

In March 2008, the Intelligence Bureau of Mashhad summoned Mahvash Sabet. She told her husband she would be back home in Tehran by the evening. She wouldn’t be released for ten years. This is a story of the tests she faced and how her faith helped her to overcome these challenges.

In 2018, during her brief respite of freedom between two decade long prison sentences, Mahvash Sabet asked two translators to work on her memoirs and make a book into English that could convey her story—an uplifting story of hope which Mahvash was able to secretly send out of prison, page by page, over the years: Open Wide the Doors demonstrates how hope, compassion and human dignity cannot be confined within prison walls!.”

حفظ شعلۀ امید در زندان

در مارس ۲۰۰۸، اداره اطلاعات مشهد مهوش ثابت را احضار کرد. او به شوهرش گفت که تا عصر به خانه‌اش در تهران بازخواهد گشت. اما او به مدت ده سال دیگر آزاد نشد. این داستان آزمون ها و دشواری هایی است که او با آنها روبرو شد و اینکه چگونه ایمانش به او کمک کرد تا بر این چالش‌ها غلبه کند. در سال ۲۰۱۸، در فاصله کوتاه آزادی‌ میان دو دوره محکومیت ده ساله زندان، مهوش ثابت از دو مترجم خواست تا روی خاطراتش کار کنند و آنها را به کتابی به زبان انگلیسی نبدیل کنند؛ کتابی که بتواند داستان حبس و امید را به تصویر بکشد – داستانی الهام‌بخش از امید که مهوش توانسته بود طی سالها، صفحه به صفحه، مخفیانه از زندان خارج کند. کتاب «درها را فراخ بگشایید» نشان می‌دهد که امید، شفقت و کرامت انسانی را نمی‌توان درمیان دیوارهای زندان محصور کرد!

بهار روشن آبادی، دانش آموخته کارشناسی در رشته های علوم زیستی و ادبیات و فرهنگ ایران در موسسه عالی بهاییان و کارشناسی ارشد در زمینه مطالعات خاورمیانه در دانشگاه مطالعات شرق شناسی و آفریقایی لندن و نیز روانشناسی در دانشگاه متروپولیتن منچستر است. وی در زمینه ادب و فرهنگ ایران کارهای تحقیقاتی انجام داده و مقالاتی را در آن ارتباط به چاپ رسانده است و در حال حاضر در زمینه آموزش و حمایت از کودکان استثنایی و دارای تنوع عصبی در حال فعالیت است.

Bahar Rowshan holds bachelor’s degrees in Biological Sciences and in Persian Literature and Culture from the Bahá’í Institute for Higher Education (BIHE), as well as a master’s degree in Middle Eastern Studies from SOAS University of London and a master’s degree in Psychology from Manchester Metropolitan University. She has conducted research on Persian literature and culture and has published articles on these subjects. She is currently working in the field of education and support for children with special educational needs and neurodiverse children.

The role of Storytelling in Building Bonds Between East and West: The Talks and Writings of ‘Abdu’l-Bahá

Storytelling and the retelling of tales have long been among the customary and implicit features of Persian literature and culture, serving as a means of offering guidance and fostering the moral development of society. In this paper, I examine the art of storytelling, particularly Eastern and Persian tales, in the talks and writings of `Abdu’l-Bahá. I explore their role in bringing together the hearts and minds of people in the East and West and in fostering empathy among individuals from diverse backgrounds.

نقش داستان گویی در ایجاد پیوند خاور و باختر: گفتارها و نوشتارهای عبدالبهاء

بازگو کردن داستان و قصه از دیرباز از شیوه های مرسوم و تلویحی ادب و فرهنگ ایرانی برای پند و پرورش اخلاقی جامعه بوده است. در این گفتار، به بررسی هنر داستان گویی به خصوص قصص شرقی و ایرانی در گفتار و نوشتار عبدالبهاء می پردازم و نقش آنها را در پیوند میان قلوب و افکار مردمان خاور و باختر و ایجاد همدلی میان افراد با پیشینه های گوناگون مورد توجه قرار می دهم.

عرفان ثابتی پس از تحصیل داروسازی در «مؤسسه آموزش عالی بهائیان ایران» به بریتانیا مهاجرت کرد و دوره‌های کارشناسی ارشد و دکترا را با تمرکز بر جامعه شناسی دین و فرهنگ به پایان برد. او پانزده کتاب را در حوزۀ فلسفه و علوم اجتماعی به فارسی برگردانده است.

Erfan Sabeti immigrated to the United Kingdom after studying pharmacy at the Baha’i Institute for Higher Education in Iran. He then completed his Master’s and doctoral degrees, focusing on the sociology of religion and culture. He has translated fifteen books in the fields of philosophy and social sciences into Persian.

Hope in the Works of Václav Havel

Milan Kundera, the renowned Czech author, famously posited that “optimism is the opium of the masses.” His distinguished compatriot, the playwright Václav Havel, similarly drew a sharp distinction between optimism and hope. For Havel, hope was defined as “the capacity to strive.” He argued that hope is not the conviction that something will turn out well, but the certainty that something makes sense, regardless of how it turns out—and that we are active participants in it.

In this presentation, drawing on Havel’s writings, it will be argued that while optimism breeds passivity, “social hope” demands an active, collective stance to drive systemic change. Social hope requires the existence of a cohesive “we”—a community striving to forge a shared understanding of the common good, backed by an unwavering belief in the possibility of its realization.

امید در آثار واتسلاو هاول

به عقیده‌ی میلان کوندرا، نویسنده‌ی نامدار چک، «خوش‌بینی افیون توده‌هاست.» نمایشنامه‌نویس سرشناس هموطن او، واتسلاو هاول، نیز میان خوش‌بینی و امید تمایز قائل بود. او امید را «تواناییِ تلاش» می‌دانست و می‌گفت: «امید، باور به این نیست که حتماً اتفاق خوبی رخ خواهد داد. بلکه اطمینان است به این که فارغ از هر نتیجه‌ای، اتفاقی مهم و معنادار در حال وقوع است که ما در آن شریک و سهیم هستیم. »

در این گفتار، با اشاره به برخی از آثار هاول توضیح داده خواهد شد که بر خلاف «انفعال» نهفته در «خوش‌بینی»، «امید اجتماعی» موضعی «فعال و جمعی» برای ایجاد تغییراتِ کلان است. امید اجتماعی مستلزم وجود «ما»یی است که برای دستیابی به «فهم مشترک» از «خیرِ جمعی» بکوشد و به امکان تحقق این درکِ مشترک «عقیده» داشته باشد.